Eitthvað sem er mér meðfætt, og hefur einungis aukis með árunum, er frestun á hinu óumflýjanlega. Mér þykir hálf leiðinlegt að það að fresta einhverju (Eða eins og uppáhaldsorðið mitt í ensku, procrastinate) sé endilega neikvætt. Af hverju er frestun ókostur? Ég þarf að vera búin að þrífa f....... herbergið mitt fyrir mánudaginn.

Síðan hvenær var það ókostur að sofa í 10 mínútur í viðbót?
Síðan hvenær var það ókostur að leggja of seint af stað?
Síðan hvenær var það ókostur að nenna ekki að læra heima?
Síðan hvenær var það ókostur að nenna ekki að taka til?
Síðan hvenær var það ókostur að fresta því að spara um einn mánuð enn?
Síðan hvenær var það ókostur að borða eitt súkkulaðistykki enn?
Síðan hvenær?


Hver ákvað það að "Á morgun segir sá lati" væri rétt?  Ef ég fengi að ráða þá væri það: "Á morgun segir sá sem hefur eitthvað betra að gera heldur en þú, fáviti"

Mér líður hálf partinn eins og að ég sé nýrík. Er búin að vera að eyða peningum hægri og vinstri, keypti mér myndavél, skuldlaus, fer út að borða og snæði ljúffengan kvöldverð með pepsi. Svo ekki sé minnst á það að brátt verður herbergið mitt troðfullt af húsgögnum.
Eins gaman og það er að eiga myndavél og svaka flotta bolla til að drekka kaffi mitt upp úr í náinni framtíð, þá held ég að það sé samt ekkert spes að vera filthy rich. Til hvers á maður þá að hlakka? Ef maður fær allt upp í hendurnur án nokkurar fyrirhafnar, hversu spes er það?

Klukkan er víst endanlega komin í gang. Málið var víst að hún var ekkert batteríslaus, síður en svo. Hún vísarnir voru skakkir og rákust í hvor í annan. Þannig er þetta víst. Þrátt fyrir gífurlegan lífsþorsta þá eru stundum aðstæður sem við ráðum engan vegin við sem koma í veg fyrir sléttan, beinan veg. Nokkrar beygjur, jafnvel ósléttir vegir eða krókaleiðir er eitthvað sem við einfaldlega verðum að vinna úr. Haltu höfðinu uppi og gaktu áfram.

Upp á síðkastið hef ég verið allt annað en málefnaleg, og lítið haft til málanna að leggja þegar hitaumræður fara af stað. Aðalumræðuefni mitt, sem ég oftast treð inn í þegar mikilvægari efni eru á dagskrá, eru Glæstar Vonir eða annað sjónvarpsefni.
Niðurstaða málsins er sú að ég er leiðinleg.

Mér finnst ég vera að springa. Líkt og arfi er þröngvar sér upp í gegn um malbikið. Líkt og eldgos er hefur sofið í 100 ár, en skyndilega vaknar til lífs. Líkt og þú hafir þurft að hnerra í lengri tíma, og svo allt í einu.. springuru. Líkt og dekk sem skyndilega rifnar í tætlur á 200km. Líkt og heift sem lengi hefur logað en skyndilega brýst út í formi hnefa, hnefa sem sýnir þér hver ræður.

Klukkan byrjaði upp úr þurru að tifa um daginn. Fannst það frekar furðulegt. Svo næst þegar ég vissi var hún hætt, líkt og sólin hættir að skína er sólarmyrkvi á sér stað, ellegar ljósið sem tunglir kastar frá sér sést ekki sökum tunglmyrkva. Líkt og neistar í fyrrum innilega ástríðufullu ástarsambandi slökkni. Líkt og í sömu andbrá er líf fjarar út verður líf til, þó ekki væri nema í öðrum heimi. Svipað og dagur verður nótt, eða nótt verður að degi. Líkt og þú kveikir á sjónvarpinu, í hinu svartasta skammdegi og rafmagnið slær út. Líkt og kerti sem brann til síðasta vaxdropa.

Var að fá símtal frá Sjóvá. Af einhverri ástæðu þá verð ég alltaf óhemju dónaleg fyrstu mínútur af spjallinu. Hreyti einhverjum orðum framan í karlana og konurnar um það að ég sé að fara að vinna eldsnemma í fyrramálið og hafi engan áhuga á því að ræða þetta. En þetta fólk er frekar sniðugt og tekst einhvernvegin að fá mig til að slaka aðeins á þar sem ég á því næst örstutt samtal við þau.

Málið er það að ég nenni ekki að tala við þetta fólk. Hvað á ég að gera við hinar og þessar tryggingar þegar ég á ekki neitt? Ég á ekki börn, innbú, híbýli, fartölvu, framtíð. Á bara bíl. Og kerti. Svo finnst mér merkilegt hvaða skyndilega áhuga þeir hafa á því að bjóða mér líftryggingu. Ég ætti kannski að tilkynna það að ég væri ýmist með banvænan sjúkdóm eða þá í sjálfsmorðhugleiðingum?

Frístundum mínum hef ég yfirleitt eytt fyrir framan sjónvarpið, þar sem ég hef oftar sofið heldur en horft. Í dag þá gerðist nokkuð stórmerkilegt í Glæstum Vonum. Taylor Hayes er snúin aftur, risin upp frá dauðum. Ég hafði hugsað mér að fylgjast grant með næstu daga/vikur þar til ég fengi að vita hvað kom eiginlega fyrir. En hann pabbi tilkynnti mér það að þau hugðust hætta með Stöð 2. Svo sem allt í lagi, ég dey ekkert ef ég fæ ekki að vita. Nema hvað, hann benti mér á það að ársgjöldin fyrir Stöð 2 væru 100þús. krónur. Það er ekkert smá fokkings mikið fyrir það að horfa á sjónvarp.

Ætli ég fái mér nokkurn tíman Stöð 2 (eða aðrar rásir sem þarf að borga fyrir), þó svo að bestu þættirnir, Closer og Cold Case, séu þar. Ég get svo sem alveg eins horft á Close to home og sparað eitthundraðþúsund krónur.

Mamma setti gamalt batterí í hana þannig að hún er hætt að slá.

Fleiri fréttir af klukkunni á næstu dögum