Hér á árum áður man ég eftir því þegar mamma var alltaf að hringja í Neytendafélagið þegar hún var eitthvað ósátt við hluti. Eins og kókópöffs eða hnetupoka og slíkt.
Í dag verð ég að gerast kjélling og kvarta. Þannig er mál með vexti að ég var í Samkaup, eina ástæðan fyrir því að ég fer þangað er út af úrvalinu sem þeir eru með, svo ekki sé minnst hversu nálægt.
Allavega, ég var að vinna í þessari verslun fyrir þónokkrum árum síðan og man ég eftir því að aldrei voru fleiri en 4 sem biðu við hvern kassa, þá var kallað á auka manneskju. En þannig er því ekki háttað í dag. Það voru fokkings 2 kassar í gangi og röðin náði framhjá fokkings fatadeildinni. Mér var skapi næst að fleygja draslinu sem ég var með í gólfið og versla annars staðar. Nema að það var ekkert víst að það væri til í hinum búðunum plús það að ég hefði verið alveg jafn lengi að keyra út í hinar búðirnar og velja draslið allt aftur.
Og nei, sagan er ekki alveg búin. Svo voru alltaf einhverjir rítharðar, kellingaálftir og gamalmenni að troða sér fram fyrir í röðina. Ég er nú ekki svo dónaleg að ég skipi þeim aftast í röðina.
Akkurat núna, og þó mun meira áðan, væri ég alveg til í að boycotta þessa blessuðu verslun. Nema að ég hef ekki fjárráð né tíma í það að keyra í Hagkaup í hvert sinn sem mér vantar eitthvað.