Var í bíó nú rétt í þessu á myndinni Mýrin. Ég er náttúrulega svo mikill sjentilmaður að ég bauð m&p. Mamma keypti sér popp. Popp er ein fæðutegund sem ég hef algjörlega gleymt, í þónokkur ár. En popp er gott, sérstaklega gult bíópopp. Svo um daginn uppgvötaði ég nokkuð sem ég hef ekki borðað í lengri tíma, hrökkbrauð með kotasælu og gúrku. Og skyr. Svo hafði ég ekki borðað ristað brauð í nokkur ár þar til það varð allt í einu frítt í vinnunni. Svo er maður að kvarta og kveina yfir skort á fæðuúrvali. Þegar skorturinn er raunverulega á ímyndunarafli.